26/07/2007

Centres fermés - Camps de la honte

ER IS GEEN WEG TERUG
EEN ANDERE MIGRATIEPOLITIEK IS NOODZAAK

Opsluiting van de Ecuadoriaanse Angelica en haar moeder toont glashelder de mankementen in het beleid, zegt KMS. 

Brussel, 28 juli 2007 - Kerkwerk Multicultureel Samenleven (KMS) uit haar bezorgdheid over het lot van de Ecuadoriaanse Angelica en haar moeder, en tegelijk over dat van enkele duizenden clandestiene werknemers en hun families uit Latijns-Amerika, Azië en Afrika die in België verblijven. De vermoedelijke repatriëring van de twee Ecuadoriaanse onderdanen is een illustratie van de mankementen in het actuele migratie- en vreemdelingenbeleid.  Het nieuwe regeerakkoord kan niet anders dan resoluut voor een andere aanpak te kiezen.   

KMS wijst er op dat op elk ogenblik - ook bij de toepassing van een wet - de menselijke waardigheid moet blijven primeren. KMS stelt vast dat er in de samenleving, het maatschappelijk middenveld en ook bij partijen die aan de regeringsonderhandelingen deelnemen, een uitgesproken tendens bestaat om het migratiethema, het regularisatiebeleid en de aanpak van de oorzaken van vluchten en migratie uit nood, op een andere leest te schoeien. De organisatie pleit er dan ook voor dat beslissingen in deze en andere situaties zouden worden genomen vanuit het toekomstperspectief van de betrokkenen. In het bijzonder van de minderjarigen. KMS stelt voor dat we ons meer vragen durven stellen over onze huidige handelwijze in zo'n situaties, dan te denken dat alles goed geregeld is.

De eerste vraag die zich opdringt - ook bij een repatriëring - is niet alleen: 'Zijn we in orde met de vreemdelingenwet?', maar ook: 'Wat is de zin en de betekenis van onze wetten en van deze uitwijzing?'.  De tweede vraag is niet: 'Hoe kunnen we ze zo snel mogelijk terugsturen?', maar wel: 'Vermits we zelf toegeven dat deze immigranten misbruikt worden als goedkope werkkrachten in huishoudens in Brussel: is het Belgische arbeidsrecht gerespecteerd? Heeft deze vrouw haar wettelijk loon gekregen?'.  De derde vraag is niet: 'Hoe boeken we het snelst een retourvlucht naar Ecuador?' maar wel: 'Wat kunnen de Belgische en Ecuadoriaanse regeringen en niet-gouvernementele organisaties doen om de talloze migraties uit nood om te keren en zinnige projecten te ontwikkelen waar alle partijen iets aan hebben?'.

Duizenden clandestiene families werken in Brussel en andere steden in de schoonmaak, de kinderoppas, de horeca, bij het optrekken van gebouwen,...ten gunste van al wie hier woontconsumeert, werkt, schoolloopt of geniet van de vrije tijd. Deze immigranten zijn in de eerste plaats werknemers en verdienen volgens de Uno-Conventie 158 (1990) bescherming. Deze werkende families uit Ecuador, de Filippijnen, en andere landen krijgen geen kans of hebben het geloof verloren om tot ontplooiing te komen in hun herkomstland. Een sterk beleid van ontwikkeling, eerlijke handel met en bevordering van sociale bescherming in de landen van herkomst én de creatie van legale migratiemogelijkheden, zijn de enige uitwegen om het menselijk leed dat we vandaag meer en meer ontdekken, te vermijden. Dat is niet alleen een boodschap voor de nieuwe regering, maar ook voor de ontwikkelingsorganisaties, de vakbonden en werkgeversfederaties.

KMS doet een dringende oproep om niet blind te blijven voor deze realiteit. Het is de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van Noord en Zuid om de noodkreet - die deze migratie is - ernstig te nemen. Het Noorden staat daarbij in het krijt bij het Zuiden. Een humaan vreemdelingenbeleid is één van hefbomen om te bouwen aan een meer rechtvaardige wereld. KMS deed daartoe n.a.v. de verkiezingen beleidsvoorstellen en sluit zich aan bij de brede beweging van het Forum Asiel en Migraties.

KMS/Kerkasiel.anders denkt tenslotte dat het zinniger en effectiever is deze moeder en haar kind vrij te laten. Zodoende kan ze de kans grijpen om - in het kader van een nieuw beleid - haar zaak voor te leggen aan een onafhankelijke commissie en werk te maken van een zinnig traject voor haar toekomst, die van haar dochtertje en van haar lotgenoten.

contact: Didier Vanderslycke    telefoon:0478/234564.

 


De advertentie van De Beweging voor Kinderen Zonder Papieren werd met 24 anderen genomineerd door De Standaard Solidariteitsprijs 2007. Op 16/07 verscheen deze advertentie paginagroot. Worden de Kinderen Zonder Papieren voor één keer winnaar en krijgen wij nog vier keer publiciteitsruimte? 

------------------------------------------------------------------------

Le « centre de rapatriement 127 bis » (Steenokkerzeel)

(source; Centres fermés: État des lieux - par Ciré, LDH,...)

 

Ce centre se situe à Steenokkerzeel, à 400 mètres d’un tunnel passant sous une des pistes de l’aéroport de Bruxelles. Il est entouré de deux rangées de barbelés. Le centre est constitué de

deux bâtiments en dur. S’y trouve aussi la cellule d'isolement disciplinaire. Au-delà d’une cour intérieure, et derrière des rangées de treillis surmontés de fils de fer barbelés à 5 mètres de hauteur, on entre dans le deuxième bâtiment, réservé aux détenus.

 

À chacun des deux étages de ce bâtiment, il y a 2 ailes, séparées par un palier central, d’où les gardiens peuvent surveiller le corridor de chaque aile à partir d’une baie vitrée. A gauche

et à droite du corridor, on trouve d’abord, se faisant face, le local pour les fumeurs et le bureau de l’aile. Ensuite, la salle à manger (qui est aussi la salle commune, souvent bruyante), les toilettes et douches, puis, se faisant face également, 6 chambres contenant 2

lits superposés, pas d’armoire mais une étagère, des chaises, et au fond une fenêtre étroite avec barreaux.

 

Une des ailes du rez-de-chaussée est normalement inoccupée. Elle ne sert que pour isoler des détenus, et de temps en temps pour y loger durant une nuit des personnes en provenance d’autres pays ou d’autres centres, avant le départ d’un vol charter sécurisé en vue de rapatriements groupés. La capacité du centre, calculée sur l’utilisation normale de trois ailes sur quatre, est de 120 places.

 

Deux de ces trois ailes sont prévues pour des familles, et pour des femmes seules ou avec enfants. On trouve dans le centre des personnes prises sur le territoire en situation irrégulière,

des réfugiés déboutés, mais aussi des demandeurs d’asile encore en procédure, et notamment parmi ces derniers, des gens en attente de « reprise Dublin » par un autre pays de l’Union

Européenne. A titre d’exemple : mi mai 2006, il y avait 122 personnes au total. Sur le nombre total de personnes détenues dans l’aile affectée aux familles, soit 80 personnes, étaient détenus 30 mineurs, le plus souvent en bas âge.

La promiscuité insoutenable, le bruit, les pressions diverses, l'univers carcéral et la coexistence entre détenus font que les détentions, parfois très longues (dans certains cas plus de 5 mois), sont difficiles à supporter.

Conséquences médicales et psychologiques de la

détention

L’article 5 de la Convention européenne des droits de l’homme stipule que « toute personne a droit à la liberté et à la sûreté. Nul ne peut être privé de sa liberté, sauf dans les cas suivants et selon les voies légales... »

La Convention énonce un droit fondamental : la liberté est la règle, l’enfermement l’exception. La privation de liberté est une épreuve très lourde. Or, des personnes sont enfermées, dans le cadre du contentieux des étrangers, au motif qu’on leur interdit l’entrée sur le territoire, ou parce qu’elles n’ont plus les papiers nécessaires et doivent être expulsées.

La législation belge autorise l’enfermement dans le but d’organiser l’expulsion.

Il est important de souligner ici que ces étrangers sont enfermés pour le seul motif qu’ils séjournent « illégalement » dans le pays. Rien ne leur est reproché pénalement. Ils n’ont pas commis d’infraction. Ils sont détenus pour des raisons purement administratives.

Nos visites hebdomadaires dans les centres fermés en Belgique et nos contacts avec des personnes détenues nous permettent d’affirmer que la privation de liberté sur décision administrative et les conditions de l’enfermement ont un impact sur la santé physique et psychologique des migrants.

 

source; Centres fermés: État des lieux

L'UDEP ne baisse pas...

Les commentaires sont fermés.